Görünmeyenlerin filmi, bir sefillik öyküsü: Biutiful (Iñárritu)


Victor Hugo’nun yazılarında en çok kullandığı kelimeler sefil ve sefilliktir. Belki de yazar yaşadığı çağda en çok gördüğü şeyi en fazla yazmak istemişti.Sefaleti sınıfsal bir perspektiften değil insan odaklı ele almış, sefaleti yaşayanları da onları görmezden gelenleri de aynı perspektiften yeniden kurgulamıştı. Yeniden kurgulamaktan kasıt sanatın gerçeklik açısından bir yeniden üretim olmasıdır. Çünkü onun çağında yaşayanlar için gerçekliğin kurgusu Hugo’nun kurgusuyla uyuşmuş olsa idi hugo muhtemelen başka kelimeleri daha sık kullanacaktı.

Aradan iki asra yakın zaman  geçmesine ve pek çok şeyin değişmesine rağmen değişmeyen şeylerden belkide en görünmeyen ve önemlisi olan sefalet Hugo’ya inat dünyanın dört bir yanında  varlığını sessizce sürdürüyor. Yönetmen İnarritu ise aynı Hugo gibi Biutiful isimli filmde sefil veya sefillik kelimelerini hiç kullanmasa bile yarattığı imgelerle Hugo’nun duyarlılığı ve bakış açısının modern versiyonunu sergiliyor.

Bizler görmeden duymadan ve kendimiz gibi insanlarla ve hatta onları da çok önemsemeden yaşarken dünyada sefalet kötü bir ruh gibi her yeri işgal ediyor. Biutiful filmi tam da bu noktada herkes gözlerine sefalete karşı bir perde çekmişken, muazzam bir duyarlı ruhla sefalete karşı bir savaşı  bilinçlerde başlatmayı amaçlıyor. İnsan odaklı bu filmde ölüm, yaşam ve varoluş konuları belki de hiç düşünmediğimiz bir biçimde bize sunuluyor ve perde iniyor…. görüyoruz… Sefalet her yerde…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s